Διαβασε ολοκληρο το βιβλιο

                                         

                                                Ο ΠΑΡΑΓΟΝΤΑΣ Χ                                                                          

Συνέχεια 1

 

Το πρωινό της 1ης Δεκεμβρίου, συμφώνα με το ημερολόγιο καταστρώματος, ένας μικρο-μετεωρίτης τρύπησε το σκάφος και τσάκισε το ρυθμιστή της ταχύτητας, με αποτέλεσμα να χαθεί κάθε δυνατότητα χειρισμού του πυραύλου. Η Κουμίκο φόρεσε το σκάφανδρο και βγήκε έξω προσπαθώντας να επιδιορθώσει τη βλάβη. Παρότι απείχαν από τη Γη μόλις λίγα εκατομμύρια μίλια, άφησε τον Κέις να φροντίζει τις καλλιέργειες στην άλλη γωνιά του πλοίου. Εξάλλου, δεν ήθελε να τον ανησυχήσει πριν διαπιστώσει πως υπήρχε λόγος να το κάνει. Τελικά, κατάφερε να εγκαταστήσει το ανταλλακτικό πηδάλιο χωρίς βοήθεια.

Έχοντας τον Ήλιο στην πλάτη, αιωρούμενη έξω από την καμπίνα της μηχανής με κλειδωμένο στη ζώνη έναν ιμάντα που τη συγκρατούσε απ’ το σκάφος, ανακάλυψε πως δυο ράβδοι γραφίτη σε έναν στραπατσαρισμένο λαμπτήρα σάρωσης εξέπεμπαν βολταϊκό τόξο επάνω σ’ ένα βραχυκυκλωμένο πυκνωτή, ποιος ξέρει πόσα χρόνια τώρα. Τον αφαίρεσε βιαστικά και τον άφησε στο κενό. Εκείνος απομακρύνθηκε λίγο και ύστερα μπήκε σε τροχιά γύρω από το σκάφος. Επιπολαιότητα; Όμως έντεκα χρόνια τώρα, δεν είχε κάνει καμία. Ούτε καν μισή. Δεν είχε σκεφτεί ούτε τους γονείς, ούτε το σπίτι, ούτε τους φίλους της. Είχε εκπαιδευτεί γι’ αυτό. Πως μόνον μια παράληψη θα ήταν αρκετή να πυροδοτήσει μια μακροπρόθεσμη αλυσιδωτή αντίδραση που θα έφερνε σε κίνδυνο και τις ζωές και το ταξίδι τους. Αυτό ήταν κάτι που την έκανε να χαμογελάσει. Κοιτάζοντας τον λαμπτήρα να απομακρύνεται σκέφτηκε πως τώρα είχε το δικαίωμα να κάνει κι εκείνη ένα λάθος. Ένα λάθος δεν επρόκειτο να στοιχήσει, κάτι που την έκανε να αισθανθεί ξανά το πώς να είσαι άνθρωπος. Και να χαμογελάς.

Λίγες ώρες αργότερα η Κουμίκο έκανε έφοδο στο δωμάτιο του Κεις σπάζοντας σχεδόν την πόρτα. Η ερυθρή απόχρωση της Γης από μακριά έκανε τον πλανήτη να μοιάζει με κρυστάλλινη σφαίρα που αιωρούταν στο κενό από κάποιο αόρατο κορδόνι. Όμως, ο λόγος που την έκανε να σπάσει την κενή ηρεμία του πυραύλου δεν είχε σε τίποτα να κάνει με το φαινόμενο αυτό.

«Έχω συχνότητα στον ασύρματο. Κέις, νομίζω πως έφτιαξα αυτό το καταραμένο πράγμα. Κατά λάθος. Νομίζω πως το έφτιαξα, το ρημάδι»

Τρέξανε και οι δυο στο θάλαμο πλοήγησης και στάθηκαν όρθιοι μπροστά απ’ το καντράν. Κάποια παράσιτα με υποψίες διαλόγων έβγαιναν απ’ το ηχείο. Ο Κέις καμπούριασε πάνω από το ταμπλό προσπαθώντας σαν μανιακός να ρυθμίσει τη συχνότητα στο σταθμό επικοινωνίας. Ύστερα υπήρξε σιωπή σαν τα παράσιτα να είχαν καθαρίσει και τώρα απλώς να είχε έλλειψη εκπομπής. Πέντε χρόνια τώρα είχαν χάσει κάθε επαφή τους με τη βάση. Ακούστηκε ένας γδούπος σαν κάποιος, στην άλλη άκρη, να πάτησε την επικοινωνία, και αυτόματα έγειραν πάνω από το δέκτη.

…ε, φίλε, όχι πως κάνω ναρκωτικά, αλλά όλο και κάποια ένεση χρειάζεται το κορμί μου…”

            Η Κουμίκο γύρισε στον Κέις χτυπώντας με την ανάστροφη της παλάμης της τον ώμο του για να τον κάνει να κοιτάξει. Ποτέ ξανά δεν είχε κάνει μια τέτοια χειρονομία. Ποτέ ξανά δεν είχε κάνει μια οποιαδήποτε χειρονομία. Και δεν ήτανε στα χούγια της να βρίζει.

«Σκατά Κέις, και τι στο διάολο είναι τώρα αυτό;»

 

 (Δημήτρης Περάκης)

 

 

Συνέχεια 2

 

Έσκυψε πάνω από την κονσόλα και προσπάθησε να ξεχωρίσει τον οποιοδήποτε ήχο. Πλέον η λήψη είχε γεμίσει παράσιτα και οι ακατανόητες λέξεις που έφταναν στο σταθμό μόνο ενέτειναν την ανυπομονησία της. Ήταν έτοιμη να χτυπήσει τη γροθιά της στον δέκτη όταν ο Κέις την έπιασε απαλά από τον ώμο. Ούτε εκείνος συνήθιζε να ακουμπάει την Κουμίκο, πόσο μάλλον να χειρονομεί. Θυμόταν όταν τον είχε επιλέξει για την αποστολή, ήταν ο μοναδικός που καθόταν με σκυμμένο το κεφάλι στην αίθουσα. Ήθελε τόσο πολύ να πάει, μόνο και μόνο για να είναι δίπλα της, ήξερε όμως ότι δεν υπήρχε πιθανότητα να τον επιλέξει, όχι μετά από ό,τι είχε γίνει την προηγούμενη εβδομάδα. Δεν είχε μιλήσει, δεν είχε αναλύσει τίποτα, απλά τον κοίταξε με το γρανιτένιο της βλέμμα και του έγνεψε να την ακολουθήσει. Απόρησε αλλά δεν τον εξέπληξε, το ήξερε ότι η Κουμίκο δεν ήταν συνηθισμένη ερευνήτρια, ούτε καν συνηθισμένη γυναίκα.

Γύρισε και τον κοίταξε, το στόμα της παραμορφώθηκε, σαν κάτι να ήθελε να ξεστομίσει, αλλά δε μίλησε, έσκυψε ελαφρά το κεφάλι της, χαλάρωσε το κορμί της και έκλεισε τα μάτια της. Ήξερε τι έπρεπε να κάνουν.

«Μπορεί να ήταν  οτιδήποτε…»

«Ποτέ δεν είχα το παραμικρό προαίσθημα, είναι η πρώτη φορά Κέις, και σκοπεύω να το ακολουθήσω»

Η Κουμίκο δεν ήταν απολύτως ειλικρινής, η αλήθεια είναι πως άλλη μια φορά είχε νιώσει κάτι παρόμοιο, όταν τον είχε επιλέξει να τη συνοδεύει στο 14ο πλανήτη, αλλά προτίμησε να μην το συνεχίσει. Δεν είχε λόγο να μην την εμπιστευτεί άλλωστε. Ο Κέις ένιωθε ότι κάτι δεν πάει καλά, το μύριζε στον ανακυκλωμένο αέρα του σταθμού, στις ηλεκτρικές εκκενώσεις των κυκλωμάτων, το έβλεπε στη βραδύτητα που περιστρέφονταν τα αντικείμενα γύρω του. Μετά την τελευταία τους συνομιλία με το Κέντρο, είχαν καταλήξει ότι τα πράγματα ήταν πιο περίπλοκα. Ήταν σίγουρος ότι κάτι συνέβαινε, όμως η επαφή είχε χαθεί για μια φορά ακόμα και δεν μπορούσε να πάει κόντρα στην Κουμίκο. Ειδικά τώρα. Έκανε το γύρο του πυραύλου, ελέγχοντας συστήματα και ενεργοποιώντας τους αυτοματισμούς που ήταν υπεύθυνα για το ταξίδι της επιστροφής. Κανονικά δεν θα χρειαζόταν να τα κάνει όλα χειροκίνητα, αλλά η επιστροφή ήταν προγραμματισμένη να γίνει σε περίπου έξι μήνες από τώρα, οπότε έπρεπε να παρακάμψει το λογισμικό αν ήθελε να επισπεύσει τη διαδικασία.

Όταν τέλειωσε με τις ετοιμασίες πήγε στο αγαπημένο του σημείο, στο θερμοκήπιο του σταθμού. Θα χρειαζόταν ακόμα μια μέρα ώστε να είναι όλα έτοιμα, και πλέον είχαν αναλάβει τα ρομποτικά συστήματα γι’ αυτό. Μπορούσε τώρα να διαβάσει το αγαπημένο του βιβλίο απολαμβάνοντας έξω την εικόνα του πλανήτη, φέρνοντας στη φαντασία του τον απέραντο ωκεανό και τα κύματα που θα χτυπούν την προβλήτα του σπιτιού του.

Η Κουμίκο κοιτούσε και ξανακοιτούσε τα δείγματα. Σε λίγες ώρες θα βρίσκονταν στο τελικό στάδιο της επιστροφής, όμως δεν μπορούσε ακόμα να ηρεμήσει. Πέντε χρονιά σε μια αποστολή γεμάτη απρόοπτα. Κάτι συνέβαινε με τον πλανήτη, δεν μπόρεσαν να επαναλάβουν με επιτυχία ούτε ένα πείραμα, όμως ήταν φανερό ότι ο πλανήτης δεν ήταν αυτό που φαινόταν εκ πρώτης όψεως. Κοίταξε άλλη μια φορά τα δεδομένα, αν δεν είχε ήδη καταλάβει περί τίνος πρόκειται, σίγουρα δεν θα το καταλάβαινε τώρα. Έκατσε σκεφτική στον πάγκο του εργαστηριού, το μόνο που την ένοιαζε πλέον ήταν να βρεθεί το γρηγορότερο δυνατό πίσω. Ο Κέις δεν συμμετείχε στις τελευταίες της προσπάθειες συνομιλίας με τη Γη και η ιδία δεν του εξήγησε ότι όχι μόνο η ύπαρξη του πλανήτη, αλλά ακόμα και η δική τους, ήταν υπό αμφισβήτηση. Ήξερε ότι αυτό ήταν αδύνατον, αλλιώς δεν θα ήταν μόνοι τους, πέντε χρονιά, σε τροχιά γύρω από έναν πλανήτη που αψηφούσε κάθε λογική, όμως ήταν σίγουρη για αυτά που άκουσε, και ήξερε τι έπρεπε να κάνει.

«Σε δυο ώρες θα προσπεράσουμε τον Ποσειδώνα…» της είπε όταν την βρήκε.

«Το ξέρω. Δεν χρειάζεται να με ενημερώνεις για το καθετί, λίγη υπομονή και θα μάθουμε τι έχει γίνει» τον διέκοψε απότομα, και σοβαρή όπως πάντα, το βλέμμα της αμετακίνητο από τα όργανα και τους δείκτες, δεν ξαναμίλησε έως ότου φάνηκε ο Ήλιος. Ή μάλλον, αυτό που κανονικά θα έπρεπε να είναι ο Ήλιος.

 

 (Βαγγέλης Σκροπίδας)

 

 Συνεχεια 3

 

Στην αρχή έμειναν και οι δύο σιωπηλοί, μία σιωπή που αντικατοπτρίζει την αδυναμία του εγκεφάλου να ερμηνεύσει όσα αποτυπώνουν οι οφθαλμοί. Σε αυτά τα λίγα δευτερόλεπτα όλο τους το κορμί αρνούταν να αποδεχτεί την εξωπραγματικότητα της κατάστασης, το κάθε όργανο με το δικό του τρόπο. Η καρδιά αύξησε τους χτύπους της, οι αδένες έκκριναν ιδρώτα και οι τρίχες στην ραχοκοκαλιά ανασηκώθηκαν. Πρώτος μίλησε ο Κέις ή κάτι που θύμιζε τον απόηχο του Κέις:

«Το έχω ξαναδεί αυτό, ολόιδιο σε όνειρο. Ήμουν στη Γη, κοντά στο πατρικό μου. Στεκόμουν στην ακροθαλασσιά ατενίζοντας το πέλαγος με τα γυμνά μου πόδια να αγγίζουν την υγρή άμμο. Ξαφνικά πρόβαλε ο Ήλιος πίσω από το βουνό στα δεξιά μου, πλημυρίζοντας όλη την ατμόσφαιρα με τις απόκοσμες αχτίδες του. Στην αρχή δεν ένιωσα τρόμο, αλλά απορία. Γιατί έχουν αυτό το χρώμα, πού χάθηκε το κίτρινο φως, γιατί ο Ήλιος έχει αυτήν την απόχρωση; Μετά η απελπισία γέμισε τα σωθικά μου, μόλις συνειδητοποίησα, ότι ο Ήλιος πέθαινε και μαζί με αυτόν ολόκληρος ο πλανήτης. Το βλέμμα μου έπεσε στη θάλασσα. Νεκρά ψάρια επέπλεαν μέχρι εκεί που έφτανε το μάτι. Πίσω μου ακούστηκαν ουρλιαχτά, ζώων αναμεμιγμένα με ανθρώπων. Δεν τόλμησα να γυρίσω το κεφάλι. Και εκείνη τη στιγμή το ήξερα, με αυτή την τελεσίδικη πίστη που χαρακτηρίζουν τα όνειρα, ότι η ανθρωπότητα ήταν νεκρή κι εγώ ο τελευταίος του είδους μου…»

«Δεν μπορεί να είναι αλήθεια, δεν είναι δυνατόν να συμβαίνει», είπε η Κουμίκο, «Δεν μπορεί να είναι αυτός ο Ήλιος μας».

«Γιατί όχι;», ρώτησε ο Κέις.

Η Κουμικό πήρε το βλέμμα της για πρώτη φορά από τον Ήλιο και κοίταξε  το ταμπλό. Μικρές φλέβες διογκώθηκαν στο μέτωπό της, ωστόσο η φωνή της παρέμεινε επίπεδη καταπώς συνήθιζε . Ενεργοποίησε τη φωνητική λειτουργία του υπολογιστή. Είναι πολύ αναστατωμένη για να πληκτρολογήσει τις εντολές κι ας μην το δείχνει, σκέφτηκε ο Κέις. Η Κουμίκο έδωσε διαταγή για σάρωση του Ηλιακού Συστήματος. Η μακρόσυρτη μεταλλική φωνή του υπολογιστή επιβεβαίωσε την έναρξη.

«Είναι όλοι νεκροί Κούμικο. Είμαστε οι τελευταίοι του είδους μας».

«Γιατί; Επειδή το είδες στον ύπνο σου;»

«Σκέψου το. Έτσι εξηγείται το γεγονός ότι χάσαμε επαφή με τη βάση μας».

«Κάνεις λάθος Κέις. Ο ασύρματος ήταν χαλασμένος και η απόδειξη είναι ότι μόλις αντικαταστήσαμε την λυχνία, το βραχυκύκλωμα αποκαταστάθηκε. Μέχρι εκείνη τη στιγμή η επικοινωνία ήταν ομαλή. Δεν μπορείς να συνδέεις ένα τυχαίο γεγονός κατ’ αυτό τον τρόπο. Η επικοινωνία έπαψε, γιατί ο ασύρματος νεκρώθηκε, όχι επειδή αφανίστηκε η ανθρωπότητα».

Η φωνή του υπολογιστή τους διέκοψε ανακοινώνοντας την ολοκλήρωση της σάρωσης. Η Κουμίκο έδωσε την εντολή για δημιουργία ολογράμματος. Έχω δίκιο, σκέφτηκε ο Κέις, είναι ολοφάνερο, ότι έχω δίκιο. Δεν μπορεί παρά να το παραδεχτεί τώρα πια. Προς έκπληξή του, μία υποψία χαμόγελου σχηματίστηκε στα χείλη της Κουμίκο.

«Ορίστε!», του είπε εκείνη, «Είμαστε σε λάθος Ηλιακό σύστημα. Κάποιο πρόβλημα υπάρχει στο σύστημα πλοήγησης του πλοίου».

«Μα τι λες; Δε βλέπεις;»

«Τι να δω; Εντάξει το παραδέχομαι, ότι η ομοιότητα με το δικό μας Ηλιακό σύστημα είναι παραπλανητική, αλλά κοίτα εδώ αυτή τη λεπτομέρεια. Για εξήγησέ μου, τι είναι αυτό το αντικείμενο που βρίσκεται σε τροχιά γύρω από την υποτιθέμενη Γη; Σίγουρα όχι η Σελήνη».

«Κουμίκο μας προειδοποίησαν. Δεν έπρεπε να πάμε σε εκείνο τον πλανήτη, δεν έπρεπε να κάνουμε εκείνα τα πειράματα. Σκέψου το. Αν αυτή είναι η εκδίκησή του; Αν ο πλανήτης της αποστολής μας όντως διαστρέβλωσε το χωροχρόνο;  Αν αυτή είναι η τιμωρία μας για όσα διαπράξαμε;»

«Σύνελθε και θυμήσου ότι είμαστε επιστήμονες. Έχεις εκπαιδευτεί για τέτοιες καταστάσεις. Σκοπός μας είναι να βρούμε μία λογική εξήγηση. Απαγορεύεται να διατυπώνεις τέτοιες αλλοπρόσαλλες θεωρίες. Σε διάλεξα για την αποστολή, παίρνοντας προσωπικό ρίσκο και σε εμπιστεύτηκα παρά τις προειδοποιήσεις που είχε ο φάκελός σου. Τώρα αν δεν έχεις κάποια καλύτερη πρόταση, λέω να εντοπίσουμε για αρχή το πρόβλημα στο σύστημα πλοήγησης».

«Πάμε να δούμε τότε από κοντά, αν αυτή είναι η Γη», είπε ο Κέις.

«Δεν είναι προτεραιότητα».

Η Κουμίκο ξεκίνησε να πληκτρολογεί εντολές για σάρωση του πλοίου. Τα δάχτυλά της είχαν πάρει φωτιά πάνω από το ταμπλό. Πάρα τη θέλησή του ο Ήλιος μαγνήτισε το βλέμμα του Κέις. Ένα ρίγος διαπέρασε το κορμί του στιγμιαία. Σφάλισε τα μάτια του, αλλά ακόμα και τότε ένιωθε τις ηλιαχτίδες πάνω στο δέρμα του. Πρέπει να συγκεντρωθώ, να βάλω τις σκέψεις μου σε μία τάξη, πίεσε τον εαυτό του ο Κέις.

«Κουμίκο, το πρωτόκολλο».

«Τι εννοείς;

«Το πρωτόκολλο υπαγορεύει, ότι κατά την οπτική επαφή με ένα αξιοπερίεργο ή μη καταγεγραμμένο φυσικό φαινόμενο, η προτεραιότητα της αποστολής μας είναι η εξερεύνηση».

Η Κουμίκο περιεργάστηκε συνοφρυωμένη την σάρωση του Ηλιακού Συστήματος. Έδωσε εντολή στον υπολογιστή για αξιολόγηση της κατάστασης και την συνέκρινε με τις παραμέτρους του πρωτοκόλλου. Τα δεδομένα φάνηκαν να την προβληματίζουν προς στιγμήν. Είναι η πρώτη φορά στη ζωή μου που το ένστικτό μου με τρομάζει. Αν αυτή είναι η Γη, αν αυτός είναι ο Ήλιος τότε… Η φωνή της Κουμίκο τον επανέφερε.

«Κέις, ξεκίνησε τις προετοιμασίες. Δεν σκοπεύω θα προσγειωθώ σε ένα εξωγήινο και πιθανόν εχθρικό πλανήτη προτού βεβαιωθώ, ότι έχουμε πάρει όλα τα μέτρα ασφαλείας. Θέλω την αναφορά εξοπλισμού σε μία ώρα και φυσικά πήγαινε να…»

Ο ασύρματος διέκοψε την Κουμίκο. Στην αρχή ήταν παράσιτα. Ξαφνικά,  ακούστηκε ολοκάθαρα η φωνή ενός παιδιού:

“…Πού είσαι μαμά; Φοβάμαι; Θα είμαι καλό κορίτσι. Σου υπόσχομαι ότι θα έρθω στην εκκλησία αυτή την Κυριακή και πως θα προσεύχομαι στο Χριστό κάθε βράδυ. Μαμά; Μαμά με ακούς; Μη με αφήνεις μόνη…”

«Προέλευση σήματος!» φώναξε αυθόρμητα η Κουμίκο.

Ο υπολογιστής διέγραψε αργά, σχεδόν βασανιστικά έναν προς έναν τους πλανήτες του Ηλιακού Συστήματος από το ολόγραμμά, έως ότου απέμεινε μόνο ο τρίτος κατά σειρά από τον Ήλιο.

«Ακόμα πιστεύεις, ότι αυτή δεν είναι η Γη; » ρώτησε ο Κέις.

«Η Κουμίκο δεν πρόλαβε να απαντήσει, τα φώτα έσβησαν και ολόκληρο το πλοίο βυθίστηκε στο σκοτάδι».

(Βέρα Καρτάλου)

 

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Εσύ θα γράψεις στο βιβλίο…;

Αρέσει σε %d bloggers: